خودآزمایی در مورد نماز

مجموعه عناوینی که امروزه تحت عنوان «خودآزمایی» در لابلای مجموعه کتاب های درسی، روانشناسی، تربیتی و... وجود دارند ابزاری هستند که تا حدی زیادی به ما کمک می کند تا وضعیت مان را نسبت به مساله ی مورد نظر بسنجیم.

اما آیا تا حالا شده کمی در مورد رابطه مان با نماز بیندیشیم و ببینیم که برخورد ما با نماز چگونه است؟ امروز در حین مطالعه به مطلب جالبی تحت عنوان «مردم و نماز»[1] برخوردم که نویسنده با توجه به آیات قرآن کریم، نحوه ی برخورد مردم را با نماز اینگونه بیان می کند:

1) عده ای ایمان ندارند و نماز نمی خوانند: «فَلا صَدَّقَ وَ لا صَلَّى»[2]

2) عده ای مانع نماز دیگران می شوند: «أَ رَأَيْتَ الَّذِي يَنْهى * عَبْداً إِذا صَلَّى»[3]

3) عده ای نماز را مسخره می کنند: «وَ إِذا نادَيْتُمْ إِلَى الصَّلاةِ اتَّخَذُوها هُزُواً وَ لَعِباً»[4]

4) عده ای بی نشاط نماز می خوانند: «وَ إِذا قامُوا إِلَى الصَّلاةِ قامُوا كُسالى»[5]

5) عده ای گاهی نماز می خوانند و گاهی نماز نمی خوانند: «(فَوَيْلٌ لِلْمُصَلِّينَ * الَّذِينَ هُمْ عَنْ صَلاتِهِمْ ساهُونَ»[6]

6) عده ای به خاطر رسیدن به دنیا، از نماز کم می گذارند: «وَ إِذا رَأَوْا تِجارَةً أَوْ لَهْواً انْفَضُّوا إِلَيْها وَ تَرَكُوكَ قائِماً»[7]

[2] . قیامة، 31.

[3] . علق 9 – 10.

[4] . مائده 58.

[5] . نساء 142.

[6] . ماعون 4 – 5.

[7] . جمعه، 10.